Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inne. Pokaż wszystkie posty

piątek, 12 czerwca 2026

Ritva "Kike" Elomaa

Ponad trzy lata temu przedstawiłem postać Franka Zane'a, trzykrotnego Mr. Olympia. Pisałem wówczas, że dla równowagi trzeba jakieś kobiety. Tylko jedna mieszkanka Europy niepodzielnie sięgnęła po najwyższy laur w kulturystyce. Było to w czasach, gdy masa mięśniowa w kobiecej kulturystyce bardziej przypominała tę znaną z dzisiejszych zawodów w kategorii fitness, figure lub nawet wellness, czy bikini. Kobiety w formie poza sezonem trudno było w ogóle posądzić o bycie kulturystkami. 
Bohaterka dzisiejszego wpisu była najprawdziwszym objawieniem 1981 roku. Kike Elomaa wygrała mistrzostwa Finlandii, mistrzostwa Europy, World Games (to takie igrzyska dla sportów nieolimpijskich), a finalnie pokonała Rachel McLish i sięgnęła po koronę najlepszej kulturystyki na świecie wygrywając najbardziej prestiżowe zawody IFBB, czyli Ms. Olympia. Rok później na tychże zajęła 3 miejsce, a w 1983 roku była piąta.
Widząc dokąd zmierza kobieca kulturystyka, kierując się niechęcią do nadmiernego zwiększania masy mięśniowej zrezygnowała z zawodowego uprawiania tego sportu i... skupiła się na karierze muzycznej, którą rozpoczęła jeszcze w trakcie największych sukcesów sportowych. Pomiędzy rokiem 1985, a 2008 wydała łącznie 6 albumów specjalizując się w muzyce iskelmä, zbliżonej do gatunku muzyki estradowej, który w Polsce znamy jako szlagier.
W 2007 roku kandydowała do fińskiego parlamentu z ramienia konserwatywnej Partii Finów, ale nie udało się jej zdobyć mandatu. W kolejnych wyborach (2011) jej partia, jak i ona sama odnotowała duży sukces i z poparciem ponad 13 tysięcy głosów dostała się do Eduskunty. Podczas trzech kolejnych wyborów (2015, 2019, 2023) z powodzeniem ubiegła się o reelekcję i aktualnie jest najstarszą parlamentarzystką Finlandii.
Ritva Elomaa powszechnie znana ze swojej ogromnej miłości do psów (zwłaszcza rasy akita). Towarzyszą jej zarówno w życiu prywatnym, jak i wizerunku publicznym, stając się elementem fińskiej popkultury. 
Ogromnie się cieszę ze swojego kolekcjonerskiego sukcesu, bo nie dość, że Kike podpisała wszystkie wysłane zdjęcia (włącznie z zapasowymi) to jeszcze dostałem w prezencie sygnowaną pocztówkę oraz płytę CD "Suomi on mun maa" - popowy album studyjny z 2017 roku (też z autografem). Podsumowując, fascynująca i silna (dosłownie i w przenośni) kobieta.

 

czwartek, 15 stycznia 2026

Grzegorz Rosiński

Nowy rok rozpoczynam nowym nabytkiem... i to nie byle jakim.
Mamy wielu utalentowanych rysowników komiksów, ale Grzegorz Rosiński jest tylko jeden. Od dziecka zachwycałem się jego talentem. Mam wszystkie pierwsze wydania Thorgala, Yansa i Skargi Ziem Utraconych, ale najbardziej cenię sobie odrębne, jednotomowe historie namalowane do scenariuszy Jeana Van Hamme'a, czyli komiksy "Szninkiel" i "Western". Oba arcydzieła i oba jakże różne. "Sznikla" kupiłem w kiosku koło mojego liceum i po lekturze w pociągu stwierdziłem, że to jest po prostu coś wspaniałego. Taki crème de la crème światowego komiksu. W sumie to właściwie jest bardziej powieść graficzna. Przepiękne fantasy okraszone smakowitymi dodatkami innych gatunków. Możliwość oglądania prac Rosińskiego na wystawie w Pałacu Kultury i Nauki przyćmiła nawet wrażenia z wystawy prac Beksińkiego na Cytadeli Warszawskiej. 
Nie dane mi było nigdy spotkać tego wyjątkowego Artysty, więc nie tylko posiadanie odręcznej minigrafiki, ale już nawet sam autograf wydawał się marzeniem. No cóż, pozostało licytować... i to właśnie pierwsze wydanie "Szninkla". 

niedziela, 16 listopada 2025

María Ruiz López

Pani mecenas María Ruiz López miała swój aktorski debiut w filmie "Vinci2" wcielając się w rolę Carmen, żony Cumy. Oprócz swojej działalności na rzecz polsko-hiszpańskiej współpracy gospodarczej i kulturalnej ma też talent artystyczny, który dawniej rozwijała angażując się w balet i teatr. Po przybyciu do Polski skupiła się na prawie. Tak się złożyło, że... od wielu lat zapewniała opiekę prawną Państwu Machulskim i... gdy tylko pojawiła się koncepcja scenariusza osadzająca Cumę jako "emeryta" wiodącego spokojne życie w Hiszpanii to... Juliusz Machulski namówił ją na zagranie skrojonej dla niej roli. Sympatycznie słuchało się tej historii na spotkaniu w gdyńskiej Rivierze. 
No i oczywiście ogromny szacunek za przepiękna polszczyznę, choć María Ruiz López nauczyła się naszego języka dopiero będąc dorosłą.

poniedziałek, 11 listopada 2024

Charles Andrew Nelson

Bohater dzisiejszego wpisu na blogu jest amerykański specjalista od efektów specjalnych oraz animacji, ale też aktor i aktor głosowy. Pracując m.in. dla Industrial Light and Magic współtworzył efekty wizualne w takich filmach jak "Mroczne widmo", "Zaczarowana", "Góra czarownic", "Gniew oceanu", czy Wehikuł czasu". Jak sam mówi znalazł się we właściwym czasie i właściwym miejscu mając... właściwy wzrost (198 cm). Zaproponowano mu by przywdział kostium i maskę Dartha Vadera na jakiejś oficjalnej imprezie wytwórni i to był początek dwunastoletniej przygody z mrocznym lordem, która zaowocował wcieleniem się w tę postać 70 razy w grach, reklamach i filmach. Tak! Ostatecznie w prawdziwych filmach, bowiem w ramach Special Edition dokręcano nowe sceny z Vaderem. Stąd, gdy oglądacie "Imperium kontratakuje" to podczas opuszczania miasta w chmurach nad Bespin, wcale nie widzicie Davida Prowse'a. Tę scenę zagrał Nelson (o mało nie wypadając poza zbudowaną dekorację). Podobno C. Andrew Nelson spędził w kostiumie Dartha Vadera więcej czasu niż jakikolwiek inny aktor. 
Ma też na koncie współtworzenie efektów wizualnych w wielu grach, w tym świetnie przyjętej "The Curse of Monkey Island".

Autograf(y) kupiłem na aukcji charytatywnej wraz z mnóstwem innych, które w najbliższym czasie postaram się pokazać na blogu. 

wtorek, 8 października 2024

Eugeniusz Wrochna

Nie mogę się pozbierać po tym jak otrzymałem wiadomość, że w wieku 98 lat zmarł Eugeniusz Wrochna, komandor Marynarki Wojennej, plutonowy Armii Krajowej ps. Jaskółka. To jeden z najwspanialszych ludzi jakich miałem zaszczyt poznać w swoim życiu. Dżentelmen, bohater, człowiek niezwykły pod każdym względem. 

Nie zmieszczę tu wszystkiego co chciałbym o Nim napisać, ale choć garść wspomnień muszę tu przelać na ekran. Eugeniusz Wrochna urodził się 13 maja 1926 roku w Grzmucinie koło Radomia. W czasie okupacji jako 17-latka wysłano go do niemieckiego obozu pracy w Trablicach, skąd uciekł i wstąpił do partyzantki. Służył pod rozkazami kapitana Stefana Bembińskiego ps. Harnaś (późniejszego senatora w latach 1989-1991) biorąc udział w akcjach bojowych przeciwko armii niemieckiej. Po rozwiązaniu Armii Krajowej pozostał w kontakcie z towarzyszami broni i latem 1945 roku ponownie chwycił za karabin, by w nocy z 4 na 5 sierpnia wziąć udział w słynnym rozbiciu więzienia w Kielcach. Uwolniono wtedy 354 osoby przetrzymywane przez Wojewódzki Urząd Bezpieczeństwa. Wydarzenie to upamiętnione jest tabliczką na Grobie Nieznanego Żołnierza. Za tę akcje Eugeniusz Wrochna został awansowany o jeden stopień wojskowy i otrzymał Krzyż Walecznych... który fizycznie odebrał dopiero po dekadach od dowódcy zgrupowania, majora Antoniego Hedy ps. Szary (wówczas już generała). Na tym nie koniec, bo prześladowania byłych żołnierzy AK trwały w najlepsze. Dlatego 9 IX 1945 roku bierze udział w dowodzonej przez Harnasia akcji rozbicia więzienia w Radomiu. Po półgodzinnej walce udało się uwolnić 292 więźniów. Była to ostatnia walka Eugeniusza Wrochny, po której oddział rozwiązano i wrócił do domu. Spokojem nie cieszył się długo bo przed świętami Bożego Narodzenia został aresztowany pod zarzutem posiadania broni (prawdopodobnie na skutek donosu). Fizycznie broni wtedy już od trzech miesięcy nie miał, ale nie pytano go o to czy miał, ani o to czy należał do partyzantki. Zresztą od drugiego dnia po aresztowaniu przeważnie o nic już nie pytano tylko bito do nieprzytomności. Nie złamał się. Może dlatego zdarzył się cud i po którymś "przesłuchaniu", gdy wleczono go korytarzem, w otwierających się drzwiach jednego z gabinetów ujrzał twarz kolegi ze szkolnej ławy... z którym kiedyś razem służyli do Mszy Św. i chodzili na wiejskie zabawy. Problem w tym, że ów kolega ubrany był mundur oficera Urzędu Bezpieczeństwa. Mimo że teraz byli ludźmi z dwóch różnych światów poznał Eugeniusza i ku zaskoczeniu trzymających go oprawców odezwał się do niego: "Gieniu, co ty tutaj robisz?". Obolały kolega odparł: "Franiu, a co TY TUTAJ robisz?" z charakterystycznym akcentem na TY i TUTAJ, po którym zapadła cisza. Franiu nie odezwał się słowem. Czy mu było wstyd, czy miał w sobie resztki godności, ale być może przyczynił się do tego, że przestano go bić i trzy tygodnie później Eugeniusz Wrochna wyszedł na wolność. Nigdy więcej się nie spotkali. Na pewno pomogło to, że się nie przyznał do niczego, ale jak sam później wspominał... gdyby został tam dłużej to albo by się złamał, albo by go zatłukli na śmierć. To wydarzenie jeszcze miało wrócić i w niedalekiej przyszłości ponownie stać się przedmiotem obawy o własne życie. Powrót do domu znów splótł się ze strachem, bo komunistyczne represje w rejonie kielecko-radomskim trwały w najlepsze, ale wkrótce przyszło wezwanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Po jego otrzymaniu po raz ostatni skontaktował się z byłym dowódcą z prośbą o radę co ma robić. Czy uciekać za granicę? Otrzymał radę by iść do wojska i przeczekać najgorsze, nie kontaktować się z nikim z oddziału. Tak zrobił. Trafił do artylerii przeciwpancernej, a że był inteligentny, zdolny i pracowity to szybko zdobył uznanie u dowódcy baterii. Wojsko okazało się wybawieniem. To były czasy, gdy jeszcze służyła w nim część kadry z czasów przedwojennych, a nawet wyjścia do kościoła w niedzielę nie były zabronione. Można powiedzieć, że niczym młody Solomon Perel z filmu "Europa, Europa" ukrył się tam gdzie najciemniej, czyli pod latarnią. Awansował na dowódcę działonu armaty ZiS-3 i osiągał wraz z podwładnymi doskonałe wyniki na poligonie. Dowódcy wielokrotnie proponowali mu by poszedł do szkoły oficerskiej, ale zawsze grzecznie ich zbywał wymijającymi odpowiedziami. Dopiero gdy kończył się czas służby zasadniczej, a ojciec Eugeniusza pisał, że w rodzinnych stronach aresztowania dalej są na porządku dziennym... uznał, że nie wraca i wstąpił do szkoły oficerskiej w Poznaniu, którą ukończył z wyróżnieniem. Został oficerem logistyki w specjalności eksploatacji materiałów pędnych i smarów. Jako prymus trafił do służby w stolicy i tam ponownie prześwietliła go Informacja Wojskowa. Wezwano go w nocy na przesłuchanie i rozpytywano o aresztowanie sprzed lat. Na szczęście oficer go przesłuchujący nie dotarł do żadnych informacji o przynależności do AK i skończyło się na kilkunastu minutach dłużących się niczym wieczność. Z radości, że nie został odkryty Eugeniusz wrócił te kilka kilometrów do domu piechotą. Ostatecznie losy... a w zasadzie miłość... sprawiła, że w 1955 roku przeniósł się do Gdyni. Tu ożenił się z Heleną, z którą szczęśliwie przeżyli razem ponad 60 lat, aż do Jej śmierci. Resztę służby spędził w logistyce. Tworzył i został pierwszym dowódcą Bazy Materiałowej MW w Dębogórzu. Unikał zmiany stanowiska, wykręcił się wielokrotnie od studiów w Moskwie, robił wszystko by WSI nie zainteresowały się nim ponownie. Dzięki temu pozostał w dębogórskiej jednostce aż do końca swojej służby w 1988 roku. Rok później zobaczył w telewizji swojego dowódcę, Harnasia. Skoro publicznie pokazywano żołnierza AK, wcześniej skazanego na karę śmierci to wtedy po raz pierwszy życiu poczuł, że nie musi już żyć w strachu. Wtedy... jego żona i dzieci dowiedziały się o jego przeszłości. Nie chciał na nich nakładać brzemienia tajemnicy, nosił je sam przez blisko 45 lat. Część kolegów z wojska, gdy dowiedziała się, że był żołnierzem AK gratulowała mu, że przez tyle lat nie dał się złapać, ale część przestała się do niego odzywać. Ich wybór. Eugeniusz Wrochna całe życie był uczciwym człowiekiem i nigdy nie słyszałem by czegokolwiek żałował, a już tym bardziej by miał jakikolwiek powód do wstydu. Na emeryturze zajął się działalności społeczną. Założył gdyńskie koło Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i przez dwie dekady był jego prezesem. Uwielbiał kontakt z młodzieżą i często opowiadał o historii, nie tylko w Szkole Podstawowej nr 26 im. Żołnierzy Armii Krajowej w Gdyni, z która był szczególnie związany. Za swoje zasługi dla społeczności lokalnej w 2010 roku został uhonorowany medalem im. Eugeniusza Kwiatkowskiego. 

Jego śmierć zamyka pewną erę, bowiem najprawdopodobniej nie żyje już nikt spośród tych co tej pamiętnej nocy 4-5 sierpnia 1945 roku uwalniali swoich towarzyszy z kieleckiego więzienia. Na marginesie... kilkanaście lat temu, podczas pobytu w Londynie, zupełnie przypadkiem spotkali się dwaj ludzie... uwalniany i ten co uwalniał. Mówią, że góra z górą się nie zejdzie, a człowiek z człowiekiem... 

Muszę, naprawdę muszę tu też napisać pewną bardzo gorzką refleksję. Po rozpadzie Układu Warszawskiego i transformacji ustrojowej przeżył w wolnej, suwerennej Polsce 35 lat i... nigdy, nikt z władz centralnych cywilnych czy wojskowych... nie podziękował mu za to, że z bronią w ręku walczył za Ojczyznę. Owszem, cieszył się uznaniem i szacunkiem w społecznościach lokalnych, ale zwierzchnictwo Sił Zbrojnych RP pozwoliło mu odejść bez jednego małego "dziękujemy". O niektórych bohaterach się nie pamięta :(.
Eugeniusz Wrochna nigdy nie upominał się o zaszczyty, bo to co robił w życiu nie było podyktowane pragnieniem poklasku, a dewizą "Bóg, Honor, Ojczyzna". Jak sam wielokrotnie mówił, miał długie i szczęśliwe życie.

Mam jeszcze ogromną prośbę. Jeśli ktoś dobrnął do tego momentu, a jest chrześcijaninem to jeśli może, niech odmówi dowolną modlitwę w intencji zmarłego, którego doczesne szczątki spoczną obok ukochanej Heleny w najbliższy piątek na witomińskim cmentarzu.

piątek, 30 sierpnia 2024

Karolina Jarmoszuk

Wpis ten będzie bardzo nietypowy, a droga do zdobycia autografu zupełnie inna niż wcześniej.
Na tegorocznym Pyrkonie przechadzając się po ogromnej hali strefy wystawców natknąłem się na stoisko Macieja Karonia, fotografa z Częstochowy. Moją uwagę od razu przykuło jedno z prezentowanych zdjęć przedstawiające kobietę przebrana za Ahsokę Tano z siódmego sezonu "Wojen Klonów". To było połączenie rewelacyjnego cosplay'u i bardzo fajnie skomponowanego zdjęcia, czego nie omieszkałem wyrazić, więc... Pan Maciej zdjął je z ekspozycji i podarował mi w prezencie jednocześnie informując kto jest na nim uwieczniony. Szysza Cosplay, bo pod takim pseudonimem artystycznym znana jest Karolina Jarmoszuk (czego dowiedziałem się odnajdując internetowy wywiad sprzed 3 lat). 
Niestety, na Pyrkonie nasze drogi się nie przecięły, bo tego dnia głównie stałem w kolejkach do fotek i autografów obok Sali Ziemi. 
Co się odwlecze to nie uciecze. Spotkałem Panią Karolinę w czasie Wakacyjnych Targów Fantastyki w Gdańsku i ucięliśmy sobie miłą pogawędkę zwieńczoną podpisaniem zdjęcia otrzymanego od Macieja Karonia. Ta filigranowa, utalentowana cosplayerka dała się poznać jako bardzo sympatyczna osoba, co odnotowałem z ogromną satysfakcją, bo takie podejście wśród fanów Star Wars jest wielce pożądane. Przeglądając profil na Instagramie (polecam!), gdzie można zobaczyć inne wcielenia Szyszy, naprawdę byłem pod dużym wrażeniem. Trzy wersje Ahsoki Tano, Catwoman i Harley Quinn to tylko część przedstawionych kreacji, ale te dla mnie są po prostu majstersztykiem. 
Kto by się spodziewał, że kiedykolwiek w mojej kolekcji zagości autograf przedstawicielki tego artystycznego hobby? A jednak tak się stało i niezmiernie cieszę się, że tą osoba jest właśnie Szysza. Co więcej, mam jakoś dziwne przeświadczenie, że jeszcze na jakimś CONie pewnie się spotkamy.

wtorek, 18 czerwca 2024

Oczy zwierciadłem duszy...

Zanim pojawi się następny wpis pragnę podzielić się pewnymi spostrzeżeniami. W historii kina tysiące razy odgrywano scenę zaskoczenia, zdziwienia, czy wręcz szoku, ale czasami coś sprawia, że dana scena wyryje się na zawsze w pamięci. Ja zwróciłem uwagę na oczy. Przedstawiam trzy najlepsze sceny zdziwienia zagrane oczami.

Miejsce 3
Laura Dern jako dr Sattler w "Parku jurajskim" po raz pierwszy dostrzega dinozaury.

Wprawdzie Laura Dern wspomogła się ustami, ale to oczy kradną scenę. 

Miejsce 2
Nicole Kidman jako Satine w "Moulin Rouge!" słyszy śpiew Ewana McGregora.  

Ok, tu też jest wspomaganie (usta, mrugniecie), ale kontrast z sytuacją sprzed 2-3 sekund w tym filmie jest szokujący. 

Miejsce 1
Miranda Otto jako Éowina w "Dwóch wieżach" podczas ćwiczeń fechtunku obraca się o 180 stopni i niespodzianie napotyka sztylet Aragorna. 

Tu grają w zasadzie same oczy i kradną nie tylko scenę, ale cały film. 

piątek, 10 listopada 2023

Andrzej Perepeczko

Przedwczoraj w wieku 93 lat na wieczną wachtę odszedł Andrzej Perepeczko, pisarz, oficer floty handlowej i wieloletni wykładowca w gdyńskiej Wyższej Szkole Morskiej. Szerszemu gronu znany jest z cyklu siedmiu powieści dla młodzieży o przygodach Dzikiej Mrówki. Co ciekawe, same postaci głównych bohaterów (choć nie przygody) mają swoje realne pierwowzory w osobach synów przyjaciela pisarza. 

Prócz powieści Andrzej Perepeczko ma w swoim dorobku wiele książek o tematyce historycznej, z których najdonioślejszym dziełem jest czterotomowa "Burza nad Atlantykiem" opisująca zmagania na tymże oceanie podczas drugiej wojny światowej. 

Miałem wręcz niewysłowioną przyjemność i zaszczyt być obecnym na spotkaniu z okazji 60-lecia pracy literackiej. Spotkanie na żywo i możliwość wysłuchania ponadgodzinnej opowieści o życiu i twórczości były dla mnie dużym przeżyciem. Tu muszę podkreślić niesamowitą, naprawdę niesamowitą lekkość, z jaką Andrzej Perepeczko utrzymywał łączność z publicznością. Nie było to zadanie łatwe, bo na sali były też dzieci z dwóch klas szkoły podstawowej. Słuchały z niewiarygodnym zainteresowaniem rysującym się na twarzach. Nigdy nie widziałem czegoś takiego, ale jestem w stanie to zrozumieć, bo też byłem oczarowany tak opowieściami, jak i wielkim dystansem, jaki miał do siebie Szanowny Jubilat. Po spotkaniu przez ponad godzinę podpisywał książki i robił wpisy do pamiętników dzieci. Udało mi się nie tylko dostać autografy na pięciu książkach (z czego tylko dwie były dla mnie, a jedna dla moich dzieci), ale też odbyć krótką, bardzo sympatyczną rozmowę i wręczyć prezent... w postaci czegoś, do czego zainspirował mnie Andrzej Perepeczko jakieś 35 lat wcześniej. 

 

środa, 21 grudnia 2022

Bolesław Romanowski

Kierownictwo Polskiej Marynarki Wojennej do końca swojego funkcjonowania w Wielkiej Brytanii poszukiwało rodzin marynarzy poległych i zaginionych w czasie II wojny światowej. Jedną z takich osób był starszy marynarz Zdzisław Mońko, który zaginał wraz z okrętem podwodnym Orzeł w 1940 roku. Po wojnie udało się odszukać jego brata, który zamieszkał w Lubece i przekazać mu w spadku rzeczy po zaginionym. Pan Ryszard Mońko chcąc lepiej poznać wojenne losy brata miał też osobistą prośbę o znalezienie dla niego egzemplarza książki pt. "Orzel's patrols". Napisał ją podchorąży (w momencie druku już podporucznik marynarki) Eryk Sopoćko, który wziął udział w słynnym piątym patrolu ORP Orzeł. W czasie tego rejsu zatopiono torpedą niemiecki transportowiec Rio de Janeiro zmierzający z wojskiem do Norwegii by wziąć udział w inwazji na ten kraj. Bogactwo wydarzeń piątego patrolu jest idealnym tematem na bardzo dobry sensacyjny film wojenny, ale ostatnio reżyser Marek Bałwut w "Orzeł. Ostatni patrol" zaserwował polskim widzom zmyśloną sieczkę opartą na kilku hipotezach niezdarnie połączonych do kupy i koniec końców wyszedł straszny gniot. Ale ja nie o tym chciałem :) 

Eryk Sopoćko jako praktykant na pokładzie pancernika HMS Rodney brał też udział w zatopieniu Bismarcka. Zginął w 1943 roku na niszczycielu Orkan, który został storpedowany i zatopiony przez u-boota U-378. Był utalentowanym pisarzem i zdążył pozostawić po sobie kilka opowiadań i dwie książki wydane w 1942 roku. Tę poświęconą patrolom Orła "po dłuższych poszukiwaniach" (to cytat z pisma załączonego do książki) udało się znaleźć dla pana Ryszarda Mońko. Na stronie tytułowej znajduje się podpis kapitana marynarki Bolesława Romanowskiego i data 1942. No i teraz najlepsza część historii. Dlaczego znajdował się tam akurat ten podpis? Przecież Bolesław Romanowski w  czasie wojny służył na czterech polskich okrętach podwodnych, ale nie na Orle! Nawet gdyby bez związku złożył komuś autograf to z pewnością z jakąś krótką dedykacją. Wpis ten bardziej przypomina oznaczenie swojego księgozbioru i według wszelkiego prawdopodobieństwa tak właśnie było. W 1942 roku Bolesław Romanowski leczył rany odniesione podczas utraty swojego ORP Jastrząb w wyniku bratobójczego ostrzału przez alianckie okręty. Zapewne wtedy otrzymał egzemplarz książki (z KMW lub może od samego Eryka Sopoćko) i włączył do swojego księgozbioru opatrując podpisem. Po wojnie oddał książkę kierownikowi referatu opieki KMW dla kogoś, komu bardzo zależało na jej otrzymaniu i tak książka trafiła do Lubeki pozostając tam przez prawie 80 lat, by w końcu rodzina obdarowanego zdecydowała sprzedać część pamiątek. I tu na kursie pojawia się mój przyjaciel, który znając moje zamiłowanie do marynistyki kupił ją w prezencie dla mnie.

Bolesław Romanowski był dowódcą jednego z Terrible Twins (tak określano dwa polskie najskuteczniejsze okręty podwodne na Morzu Śródziemnym) w okresie największych sukcesów bojowych. Po wojnie jako jeden z nielicznych zdecydował się na powrót do kraju. Został wyznaczony na dowódcę niszczyciela Błyskawica, którym po skompletowaniu załogi w 1947 roku przypłynął do Gdyni. W okresie represji stalinowskich został aresztowany, a następnie wydalony ze służby wojskowej. Na fali odwilży w 1956 roku powrócił do służby, ale nie skupiał się na rozwijaniu swojej kariery i zajął sią głównie szkoleniem. Przez trzy lata był oddelegowany do ZHP jako pierwszy kapitan żaglowca "Zawisza Czarny".

Jest autorem wspomnień pt. "Torpeda w celu". Od 1985 roku 3. Flotylla Okrętów w Gdyni nosi imię komandora Bolesława Romanowskiego.   

środa, 23 listopada 2022

Jan Kaczkowski

Moja kolekcja książek z autografami jest całkiem pokaźna. Wśród nich mam taką, która chyba jest na czasie w związku z niedawną premierą filmu "Johnny". 
"Szału nie ma, jest rak" to wydana w 2013 roku książka-wywiad przedstawiająca rozmowy Katarzyny Jabłońskiej z ks. Janem Kaczkowskim. Nie zrobiła na mnie jakiegoś piorunującego wrażenia, ale cenię ją, bo mam z autografem. Natomiast na pewno mogę szczerze polecić "Grunt pod nogami". Jest to zbiór kazań ks. Jana... rozbudowanych, uzupełnionych i dostosowanych do potrzeb publikacji książkowej. Część z nich miałem okazję sam usłyszeć i muszę przyznać, że bez wątpienia był to świetny kaznodzieja. 


piątek, 13 maja 2022

Stewart Hett

Pozostając w klimacie wojskowości spróbuję cofnąć się aż o 73 lata, by wspomnieć zdarzenie bardzo słabo znane w naszym kraju. Chodzi o incydent na Jangcy, a właściwie jego najważniejszą część, czyli historię brytyjskiej fregaty HMS Amethyst. W czasie chińskiej wojny domowej okręt został uszkodzony przez artylerię komunistów i przez 101 dni był więziony na rzece w odległości około 150 mil morskich od ujścia do Morza  Wschodniochińskiego. 

Z załogi liczącej prawie dwieście osób po pochowaniu zabitych i ewakuacji rannych pozostało zaledwie 66 marynarzy, w tym tylko jeden oficer pokładowy: 23-letni podporucznik Stewart Hett. Wprawdzie z Nankinu przybył attaché morski i objął dowodzenie okrętem, ale Hett (awansował na jego zastępcę) był najlepiej obeznany z okrętem i z zaokrętowanymi na nim ludźmi. Dlatego to na tego młodego człowieka spadła większość obowiązków bezpośredniego dowodzenia załogą. 

Stewart Hett zakończył służbę w stopniu komandora podporucznika. Zmarł w 2019 roku, czyli gdy dopiero raczkowałem w zbieraniu autografów. Na szczęście w Wielkiej Brytanii dość popularne jest wydawanie kopert z okazji różnych spotkań rocznicowych i taką właśnie nabyłem z autografem bohatera tego wpisu. Rewelacyjnym bonusem są podpisy Jacka Frencha i Boba  Stone'a - radiotelegrafistów, którzy odebrali ponad 250 długich depesz z instrukcjami negocjacyjnymi od dowódcy brytyjskich Sił Dalekowschodnich. Przypominam, że wtedy nadawano alfabetem Morse'a, czyli po literce.        

Z incydentem związane są też dwie ciekawostki.
Kot pokładowy Simon jest jedynym zwierzęciem tego gatunku, jakie odznaczono Medalem Dickin uważanym za odpowiednik Krzyża Wiktorii (najwyższego brytyjskiego odznaczenia z męstwo).
Niszczyciel HMS Consort wysłany na ratunek ostrzeliwanej fregacie do dziś dzierży nieoficjalny rekord prędkości, jaką rozwinął duży okręt na rzece. Wyobraźcie sobie dwa tysiące ton stali rozcinające fale Jangcy z prędkością 53 km/h. 

czwartek, 12 maja 2022

Roméo Dallaire

Właśnie wyciągnąłem ze skrzynki pocztowej jeden z najważniejszych, a może i najważniejszy autograf, jaki do tej pory zdobyłem. 

Generał Roméo Dallaire był głównodowodzącym sił pokojowych ONZ w Rwandzie w latach 1993-1994.
Prawdopodobnie w Polsce nieprzesadnie wielu wie, że u progu XXI wieku właśnie w tym kraju doszło do ludobójstwa na niespotykaną skalę, nieznaną dotąd w dziejach świata. Generał Dallaire był główną postacią  próbującą zapobiec nadchodzącej rzezi. Niestety, choć włożył w to wszystkie siły to nie udało się i 7 kwietnia 1994 roku zaczęła się masakra. W ciągu trzech tygodni, gdy bojówki Hutu wymordowały - głównie maczetami - prawie pół miliona Tutsi, świat odmieniał wszystkie możliwe słowa, przez wszystkie możliwe przypadki by tylko nie powiedzieć "ludobójstwo". Powtórzę: prawie pół miliona w ciągu trzech tygodni! To nie jakaś tam statystyka. To okrutna śmierć dwa razy większej liczby ludzi niż ma moje miasteczko. DZIENNIE!

Dopiero 29 kwietnia na forum ONZ padło stwierdzenie, że „mogło dojść do aktów ludobójstwa”. Do tego czasu krępowano ręce dowódcy sił pokojowych, który starał się za wszelką ceną ratować sytuację. W pierwszych dniach nie zezwolono mu na przejęcie magazynów broni by ograniczyć skalę nadchodzących zbrodni. Prośby o zgodę na ochronę ludności w bazach sił pokojowych kończyły się przesłanym z ONZ nakazem bezstronności i nieangażowanie się w żadne walki (a i tak wbrew rozkazom zapewniano schronienie ludziom). Stany Zjednoczone odmówiły pomocy dla Rwandy. Francja, Chiny i Rosja sprzeciwiły się interwencji. No cóż, część tych krajów (przede wszystkim Francja i Chiny) dostarczyła uzbrojenie, którym dokonano ludobójstwa. 
Po brutalnym zamordowaniu belgijskich żołnierzy chroniących premier Rwandy, kraj ten wycofał swoje 400-osobowe siły pokojowe. W czasie największego nasilenia zbrodni na rwandyjskiej ziemi w ONZ podjęto decyzję o zmniejszeniu liczebności kontyngentu z około 2200 do... 270 (!) żołnierzy. Tak naprawdę na posterunku pozostali tylko Kanadyjczycy i żołnierze z Ghany oraz kilku innych krajów afrykańskich. Rozumiecie w jakiej sytuacji znalazł się generał Dallaire?! Balansując na granicy niesubordynacji od samego początku robił co mógł by ratować kogo się da. To człowiek bezgranicznego honoru, ale także jedną z najbardziej dramatycznych postaci współczesnych czasów. 

Trudno jest nawet oszacować dokładną liczbę ofiar, ale pomiędzy kwietniem, a lipcem 1994 roku zginęło... ponad 800 000 ludzi (niektóre źródła podają, że liczba przekroczyła milion).

Mógłbym długo pisać, ale by tak naprawdę zrozumieć co się wtedy działo trzeba sięgnąć po autobiograficzną książkę "Podać rękę diabłu" napisaną przez Roméo Dallaire'a przy współpracy z Brentem Beardsley'em. Niestety, nie została wydana po polsku, więc polecam tym, którzy w miarę płynnie czytają po angielsku. Dla pozostałych mogę polecić oparty na niej kanadyjski dramat po tym samym tytułem. W rolach głównych wystąpili Roy Dupuis i Deborah Kara Unger. Na tyle na ile to jest możliwe film oddaje klimat książki (generał Dallaire był konsultantem) i pozwala choć częściowo zrozumieć jak wyjątkowym człowiekiem jest bohater tego wpisu. 

Nawet wybór zdjęcia, które mi wysłał mówi dużo. To nie jest jakaś piękna portretówka w galowym mundurze, ale zdjęcie z towarzyszami broni i z tymi, których chronili... bo po to są żołnierze, by bronili tych, którzy nie potrafią się sami obronić. 

Wybaczcie, że nawet nie ślizgnąłem się po powierzchni tego tragicznego tematu, ale chcę zakończyć czymś optymistycznym. Generał Dallaire długo zmagał się z zespołem stresu pourazowego, ale ostatecznie udało mu się mocno stanąć na nogi. Opisuje to kolejna książka "Czekając na pierwszy blask"... zatem... nawet po najczarniejszej nocy nadchodzi świt.