Nowy rok rozpoczynam nowym nabytkiem... i to nie byle jakim.
Mamy wielu utalentowanych rysowników komiksów, ale Grzegorz Rosiński jest tylko jeden. Od dziecka zachwycałem się jego talentem. Mam wszystkie pierwsze wydania Thorgala, Yansa i Skargi Ziem Utraconych, ale najbardziej cenię sobie odrębne, jednotomowe historie namalowane do scenariuszy Jeana Van Hamme'a, czyli komiksy "Szninkiel" i "Western". Oba arcydzieła i oba jakże różne. "Sznikla" kupiłem w kiosku koło mojego liceum i po lekturze w pociągu stwierdziłem, że to jest po prostu coś wspaniałego. Taki crème de la crème światowego komiksu. W sumie to właściwie jest bardziej powieść graficzna. Przepiękne fantasy okraszone smakowitymi dodatkami innych gatunków. Możliwość oglądania prac Rosińskiego na wystawie w Pałacu Kultury i Nauki przyćmiła nawet wrażenia z wystawy prac Beksińkiego na Cytadeli Warszawskiej.
Nie dane mi było nigdy spotkać tego wyjątkowego Artysty, więc nie tylko posiadanie odręcznej minigrafiki, ale już nawet sam autograf wydawał się marzeniem. No cóż, pozostało licytować... i to właśnie pierwsze wydanie "Szninkla".
czwartek, 15 stycznia 2026
Grzegorz Rosiński
piątek, 10 listopada 2023
Andrzej Perepeczko
Przedwczoraj w wieku 93 lat na wieczną wachtę odszedł Andrzej Perepeczko, pisarz, oficer floty handlowej i wieloletni wykładowca w gdyńskiej Wyższej Szkole Morskiej. Szerszemu gronu znany jest z cyklu siedmiu powieści dla młodzieży o przygodach Dzikiej Mrówki. Co ciekawe, same postaci głównych bohaterów (choć nie przygody) mają swoje realne pierwowzory w osobach synów przyjaciela pisarza.
Prócz powieści Andrzej Perepeczko ma w swoim dorobku wiele książek o tematyce historycznej, z których najdonioślejszym dziełem jest czterotomowa "Burza nad Atlantykiem" opisująca zmagania na tymże oceanie podczas drugiej wojny światowej.
Miałem wręcz niewysłowioną przyjemność i zaszczyt być obecnym na spotkaniu z okazji 60-lecia pracy literackiej. Spotkanie na żywo i możliwość wysłuchania ponadgodzinnej opowieści o życiu i twórczości były dla mnie dużym przeżyciem. Tu muszę podkreślić niesamowitą, naprawdę niesamowitą lekkość, z jaką Andrzej Perepeczko utrzymywał łączność z publicznością. Nie było to zadanie łatwe, bo na sali były też dzieci z dwóch klas szkoły podstawowej. Słuchały z niewiarygodnym zainteresowaniem rysującym się na twarzach. Nigdy nie widziałem czegoś takiego, ale jestem w stanie to zrozumieć, bo też byłem oczarowany tak opowieściami, jak i wielkim dystansem, jaki miał do siebie Szanowny Jubilat. Po spotkaniu przez ponad godzinę podpisywał książki i robił wpisy do pamiętników dzieci. Udało mi się nie tylko dostać autografy na pięciu książkach (z czego tylko dwie były dla mnie, a jedna dla moich dzieci), ale też odbyć krótką, bardzo sympatyczną rozmowę i wręczyć prezent... w postaci czegoś, do czego zainspirował mnie Andrzej Perepeczko jakieś 35 lat wcześniej.
wtorek, 17 stycznia 2023
Ałbena Grabowska
Ałbena Grabowska to niezwykle utalentowana pisarka obdarzona lekkim piórem i umiejętnością posługiwania się w swojej twórczości różnorodnymi odmianami powieści. W dorobku literackim ma ponad dwadzieścia książek, w tym znaczna część łączy się w cykle "Stulecie Winnych" (ekranizowane od 2019 roku jako serial telewizyjny), "Alicja w krainie czasów", "Julek i Maja" (seria dla młodszych czytelników) i "Uczniowie Hippokratesa". Wprawdzie ja dopiero raczkuję jako czytelnik, ale opieram się na opinii największej specjalistki jaką znam, czyli mojej piękniejszej połowy, która jest prawdziwym książkowym Terminatorem i przeczytała już chyba wszystko co Pani Ałbena napisała dla starszych odbiorców... niektóre pozycje po dwa razy :)
Nie było wyjścia, trzeba było zdobyć autografy. Nie było wcale tak łatwo, ale się udało i to z "fajerwerkami". Obecnie na półkach stoi sobie łącznie 7 książek z autografami Ałbeny Grabowskiej (zdobytymi w różny sposób i w różnych okresach), a na ścianie wisi oprawione zdjęcie z dedykacją.
Zanim zabrałem się za korespondencję to wysłuchałem kilku wywiadów z pisarką i wiedziałem, że przyjdzie mi pisać do czarującej osoby obdarzonej niesamowicie energetyzującym uśmiechem. Pomimo tego, że jedno z dwóch zdjęć, jakie mam w kolekcji jest właśnie z takim uśmiechem to przedstawiam Wam drugie, gdyż uwielbiam stylizacje retro (a tu uśmiech jest z grupy nieco tajemniczych).
Warto dodać, że Ałbena Grabowska jest zawodowo czynnym lekarzem (czy jeśli ktoś woli feminatyw: lekarką) ze stopniem doktora nauk medycznych.
środa, 21 grudnia 2022
Bolesław Romanowski
Kierownictwo Polskiej Marynarki Wojennej do końca swojego funkcjonowania w Wielkiej Brytanii poszukiwało rodzin marynarzy poległych i zaginionych w czasie II wojny światowej. Jedną z takich osób był starszy marynarz Zdzisław Mońko, który zaginał wraz z okrętem podwodnym Orzeł w 1940 roku. Po wojnie udało się odszukać jego brata, który zamieszkał w Lubece i przekazać mu w spadku rzeczy po zaginionym. Pan Ryszard Mońko chcąc lepiej poznać wojenne losy brata miał też osobistą prośbę o znalezienie dla niego egzemplarza książki pt. "Orzel's patrols". Napisał ją podchorąży (w momencie druku już podporucznik marynarki) Eryk Sopoćko, który wziął udział w słynnym piątym patrolu ORP Orzeł. W czasie tego rejsu zatopiono torpedą niemiecki transportowiec Rio de Janeiro zmierzający z wojskiem do Norwegii by wziąć udział w inwazji na ten kraj. Bogactwo wydarzeń piątego patrolu jest idealnym tematem na bardzo dobry sensacyjny film wojenny, ale ostatnio reżyser Marek Bałwut w "Orzeł. Ostatni patrol" zaserwował polskim widzom zmyśloną sieczkę opartą na kilku hipotezach niezdarnie połączonych do kupy i koniec końców wyszedł straszny gniot. Ale ja nie o tym chciałem :)
Eryk Sopoćko jako praktykant na pokładzie pancernika HMS Rodney brał też udział w zatopieniu Bismarcka. Zginął w 1943 roku na niszczycielu Orkan, który został storpedowany i zatopiony przez u-boota U-378. Był utalentowanym pisarzem i zdążył pozostawić po sobie kilka opowiadań i dwie książki wydane w 1942 roku. Tę poświęconą patrolom Orła "po dłuższych poszukiwaniach" (to cytat z pisma załączonego do książki) udało się znaleźć dla pana Ryszarda Mońko. Na stronie tytułowej znajduje się podpis kapitana marynarki Bolesława Romanowskiego i data 1942. No i teraz najlepsza część historii. Dlaczego znajdował się tam akurat ten podpis? Przecież Bolesław Romanowski w czasie wojny służył na czterech polskich okrętach podwodnych, ale nie na Orle! Nawet gdyby bez związku złożył komuś autograf to z pewnością z jakąś krótką dedykacją. Wpis ten bardziej przypomina oznaczenie swojego księgozbioru i według wszelkiego prawdopodobieństwa tak właśnie było. W 1942 roku Bolesław Romanowski leczył rany odniesione podczas utraty swojego ORP Jastrząb w wyniku bratobójczego ostrzału przez alianckie okręty. Zapewne wtedy otrzymał egzemplarz książki (z KMW lub może od samego Eryka Sopoćko) i włączył do swojego księgozbioru opatrując podpisem. Po wojnie oddał książkę kierownikowi referatu opieki KMW dla kogoś, komu bardzo zależało na jej otrzymaniu i tak książka trafiła do Lubeki pozostając tam przez prawie 80 lat, by w końcu rodzina obdarowanego zdecydowała sprzedać część pamiątek. I tu na kursie pojawia się mój przyjaciel, który znając moje zamiłowanie do marynistyki kupił ją w prezencie dla mnie.
Bolesław Romanowski był dowódcą jednego z Terrible Twins (tak określano dwa polskie najskuteczniejsze okręty podwodne na Morzu Śródziemnym) w okresie największych sukcesów bojowych. Po wojnie jako jeden z nielicznych zdecydował się na powrót do kraju. Został wyznaczony na dowódcę niszczyciela Błyskawica, którym po skompletowaniu załogi w 1947 roku przypłynął do Gdyni. W okresie represji stalinowskich został aresztowany, a następnie wydalony ze służby wojskowej. Na fali odwilży w 1956 roku powrócił do służby, ale nie skupiał się na rozwijaniu swojej kariery i zajął sią głównie szkoleniem. Przez trzy lata był oddelegowany do ZHP jako pierwszy kapitan żaglowca "Zawisza Czarny".
Jest autorem wspomnień pt. "Torpeda w celu". Od 1985 roku 3. Flotylla Okrętów w Gdyni nosi imię komandora Bolesława Romanowskiego.
środa, 23 listopada 2022
Jan Kaczkowski
Moja kolekcja książek z autografami jest całkiem pokaźna. Wśród nich mam taką, która chyba jest na czasie w związku z niedawną premierą filmu "Johnny".
"Szału nie ma, jest rak" to wydana w 2013 roku książka-wywiad przedstawiająca rozmowy Katarzyny Jabłońskiej z ks. Janem Kaczkowskim. Nie zrobiła na mnie jakiegoś piorunującego wrażenia, ale cenię ją, bo mam z autografem. Natomiast na pewno mogę szczerze polecić "Grunt pod nogami". Jest to zbiór kazań ks. Jana... rozbudowanych, uzupełnionych i dostosowanych do potrzeb publikacji książkowej. Część z nich miałem okazję sam usłyszeć i muszę przyznać, że bez wątpienia był to świetny kaznodzieja.
czwartek, 13 maja 2021
Timothy Zahn
Sama przesyłka zwrotna z USA kosztowała mnie ponad czterdzieści dolarów, ale rezultat bezcenny. No bo to przecież Timothy Zahn! Dla tych co się nie interesują literaturą s-f to pewnie mało znana postać, ale dla tych co się interesują to człowiek-legenda. Laureat nagrody Hugo, autor dziesiątek książek, w tym 14 z cyklu Star Wars Legends. Pisarz, który stworzył najciekawszy czarny charakter w uniwersum Gwiezdnych Wojen, czyli... wielkiego admirała Thrawna. To nie irytujący imperator, czy mrożący krew w żyłach Darth Vader. To zimny, wyrachowany, pozbawiony skrupułów, genialny strateg, ale przy tym wrażliwy na piękno i sztukę. W badaniach opinii fanów jest to najważniejsza postać z całego rozszerzonego uniwersum. Czytałem wywiad z Zahnem, w którym z zadowoleniem wyraził, że w "Rebeliantach" udało się ukazać Thrawna takiego, jak go wymyślił.
Wysłałem dwie książki i dwa zdjęcia, które po dwóch miesiącach wróciły do mnie podpisane.
-
Nazbierało mi się trochę autografów, z którymi ewentualnie mogę się rozstać bez jakiegoś przesadnego bólu. Gdyby ktoś upatrzył sobie coś cie...
-
Jest! Potrójny sukces, mój jako kolekcjonera, ale chyba muszę tu sięgnąć do korzeni. "Wojny klonów" to mocny serial, który dorasta...






