Caroline Munro

Caroline Munro marzyła o ukończeniu Szkoły Sztuk Pięknych w Brighton, ale okazało się, że nie szło jej najlepiej, więc gdy pojawiła się okazja to spróbowała szczęścia jako modelka i aktorka. Stało się to przez przypadek, gdyż znajomy fotograf bez jej wiedzy wysłał jej portret na konkurs gazety "The Evening News". Zdjęcie wygrało i siedemnastolatka została "Twarzą Roku". Bardzo szybko dostrzegli ją filmowcy i posypały się oferty mniejszych lub większych ról. Na początku w horrorach, ale przełomowa okazała się rola w "Złotej podróży Sinbada". Film odniósł sukces i zdobył nagrodę Saturna. W zasadzie w każdym roku lat 70. dostawała rolę u boku takich gwiazd kina jak Joan Collins, Christopher Plumer,  David Hasselhoff czy Peter Cushing. Mimo to chyba i tak została zapamiętana jako Naomi z filmu "Szpieg, który mnie kochał" z Rogerem Moorem, który po raz trzeci wcielił się w rolę agenta 007. Co ciekawe, jej postać została zdubbingowana przez Barbarę Jefford. Do kultowych zalicza się scenę pościgu za białym Lotusem Bonda, zakończoną wodowaniem, a następnie zniszczeniem rakietą śmigłowca pilotowanego przez Naomi.

Miałem w kolekcji trzy czy cztery autografy Caroline, ale poszły na wymianę lub sprzedaż i ostatecznie ostał mi się jeden. 

Katarzyna Skrzynecka

Chyba znowu zacznę od dubbingu. A tak, Katarzyna Skrzynecka ma na swoim koncie kilka ról głosowych, z których najważniejsze to Bella w pierwszej wersji dubbingu (z 1993 roku, bo drugą nagrano 9 lat później) "Pięknej i Bestii", Jasmina w "Aladynie" i tytułowa rola w kinowej wersji "Anastazji". Z uwagi na talent wokalny aktorki (jako piosenkarka nagrała i wydała sześć albumów studyjnych) były to role tak mówione, jak i śpiewane. To Katarzynę Skrzynecką słyszymy w kobiecych partiach takich hitów jak "Wspaniały świat". Dubingowała też część śpiewaną roli Nali w "Królu Lwie". 

Wystąpiła w wielu filmach, z których najbardziej zapadło mi w pamięć "Nocne graffiti", gdzie wcieliła się w rolę dziennikarki Agnieszki Walewskiej. Od ponad 30 lat występuje na deskach teatru.
Została zwyciężczynią pierwszej edycji programu "Twoja twarz brzmi znajomo", a następnie przez 16 edycji była jurorką tego programu.

Tomasz Bednarek

Dwa nieudane podejścia listownie i jeden ogromny sukces osobiście. Aktor był megasympatyczny i spełnił każdą fanowską prośbę o wspólne zdjęcie, autograf, a nawet niespodziankę dla nieobecnych. 

Bez żadnej przesady, Tomasz Bednarek jest legendą polskiego dubbingu. Gwarantuję, że każdy zmęczy się podczas przesuwania ekranu z listą jego ról głosowych. Do najbardziej rozpoznawalnych zaliczać można Tabalugę, Elmo, Ciastka ze "Shreka", Morta z "Pingwinów z Madagaskaru", ale to rola głosowa Anakina Skywalkera sprawiła, że reszta jest na drugim planie ;). Wiem, że fani uniwersum Lucasa są podzieleni w kwestii dubbingu, ale ja osobiście jestem zachwycony olbrzymią większością głosów w animacjach. Tomasz Bednarek doskonale wpasowuję się w serialowy klimat i rewelacyjnie kreuje emocjonalną stronę Anakina. Ba! Nawet oglądanie filmów aktorskich z dubbingiem nie jest złe, bo moim zdaniem zastąpienie głosu Haydena Christensena wychodzi filmowi na dobre. Matt Lanter też według mnie przegrywa w porównaniu z Tomaszem Bednarkiem. 

W tej sytuacji liczne role filmowe, serialowe, czy teatralne siłą rzeczy są dla mnie nieco w cieniu dubbingu. 

Zdobycie tego autografu w połączeniu z towarzyszącą temu otoczką jest niewątpliwie jednym z większych wydarzeń w tym roku! 

Anna Korcz

Minęły już 24 lata odkąd Anna Korcz wcieliła się w role Karen Pierce, agentki Mosadu, jedynej postaci kobiecej w filmie Władysława Pasikowskiego "Operacja Samum". Później zagrała mniejsze role w takich filmach jak "Chopin. Pragnienie miłości", "Ja wam pokażę!", czy "Ryś". 

Od trzech dekad można ją zobaczyć na deskach teatru w przeróżnych rolach... i tam właśnie również ja ją spotkałem. Po spektaklu otrzymałem autograf, który prezentuję poniżej.

Agnieszka Kaczorowska-Pela

Dla wielu pewnie najbardziej znana jako Bożenka z "Klanu", ale nie jestem fanem telenowel. Stąd dla mnie Agnieszka Kaczorowska-Pela to przede wszystkim tancerka, aktorka teatralna i kobieta obdarzona czarującym uśmiechem :). Po wczorajszym spektaklu odczekałem dobry kwadrans, ale owocnie, bo moja kolekcja wzbogaciła się o kilka autografów, w tym właśnie od Agnieszki Kaczorowskiej.    

Anita Lipnicka

Dwa razy na blogu to mało? No to będzie i trzeci raz. Nietypowo, ale skoro tak się przytrafiło, że dwukrotnie w jednym roku byłem na jej koncercie... to przecież nie wyszedłbym bez autografu? No dobra, autografów, bo tym razem nadrabiałem zaległości i poprosiłem o podpisanie zdjęć oraz biletów, w tym zaległych.
Muszę też dodać, że najlepsze w koncertach Anity Lipnickiej jest to, że śpiewa z naturalnym, lekkim, niemal dziewczęcym uśmiechem i ten uśmiech naprawdę słychać w każdej piosence. Tego na teledyskach, czy na krążku po prostu nie ma. Nie wierzycie? Porównajcie teledysk "Jak na filmach" z tym króciutkim fragmentem zamieszczonym poniżej. Właśnie dlatego warto chodzić na koncerty :)   

Andrzej Perepeczko

Przedwczoraj w wieku 93 lat na wieczną wachtę odszedł Andrzej Perepeczko, pisarz, oficer floty handlowej i wieloletni wykładowca w gdyńskiej Wyższej Szkole Morskiej. Szerszemu gronu znany jest z cyklu siedmiu powieści dla młodzieży o przygodach Dzikiej Mrówki. Co ciekawe, same postaci głównych bohaterów (choć nie przygody) mają swoje realne pierwowzory w osobach synów przyjaciela pisarza. 

Prócz powieści Andrzej Perepeczko ma w swoim dorobku wiele książek o tematyce historycznej, z których najdonioślejszym dziełem jest czterotomowa "Burza nad Atlantykiem" opisująca zmagania na tymże oceanie podczas drugiej wojny światowej. 

Miałem wręcz niewysłowioną przyjemność i zaszczyt być obecnym na spotkaniu z okazji 60-lecia pracy literackiej. Spotkanie na żywo i możliwość wysłuchania ponadgodzinnej opowieści o życiu i twórczości były dla mnie dużym przeżyciem. Tu muszę podkreślić niesamowitą, naprawdę niesamowitą lekkość, z jaką Andrzej Perepeczko utrzymywał łączność z publicznością. Nie było to zadanie łatwe, bo na sali były też dzieci z dwóch klas szkoły podstawowej. Słuchały z niewiarygodnym zainteresowaniem rysującym się na twarzach. Nigdy nie widziałem czegoś takiego, ale jestem w stanie to zrozumieć, bo też byłem oczarowany tak opowieściami, jak i wielkim dystansem, jaki miał do siebie Szanowny Jubilat. Po spotkaniu przez ponad godzinę podpisywał książki i robił wpisy do pamiętników dzieci. Udało mi się nie tylko dostać autografy na pięciu książkach (z czego tylko dwie były dla mnie, a jedna dla moich dzieci), ale też odbyć krótką, bardzo sympatyczną rozmowę i wręczyć prezent... w postaci czegoś, do czego zainspirował mnie Andrzej Perepeczko jakieś 35 lat wcześniej. 

 

Urszula

Urszula występuje na scenie już od ponad czterdziestu lat i nadal jej wokal robi wrażenie. W każdym razie na mnie ogromne. To po prostu trzeba usłyszeć na żywo. O wieku kobiet się nie mówi, ale Urszula jest dojrzałą artystką, w pełni świadomą jak wykorzystać swój odrobinkę zmieniający się głos w całym repertuarze stanowiącym pop-rockową mieszankę (z bardzo wyraźnym naciskiem na rock). Mnie osobiście wgniotła w ziemię. Prócz dwóch bisów dała się namówić na trzeci... i to na utwór, którego zespół nie chciał zagrać, ale publiczność "wymusiła" ;) "Ja płaczę" wyszło w tej wersji rewelacyjnie!

Jako kolekcjoner autografów to normalne, że po koncercie musiałem poczekać ze zdjęciem i markerem, co nie? Miałem gotowe dwie fajne fotki i poprosiłem, by Urszula wybrała tę, która bardziej jej się podoba. Z uśmiechem wybrała poniższą.